Κάμψη πέους: Τι πρέπει να γνωρίζετε

Η κάμψη πέους αποτελεί ένα ζήτημα που απασχολεί έναν σημαντικό αριθμό ανδρών παγκοσμίως, προκαλώντας συχνά έντονο άγχος, ψυχολογική επιβάρυνση, αλλά και πρακτικές δυσκολίες στην ερωτική ζωή. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια ανατομική ιδιαιτερότητα ή πάθηση που μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, η έλλειψη σωστής ενημέρωσης και το αίσθημα ντροπής οδηγούν πολλούς άνδρες στην απομόνωση και στην αποφυγή αναζήτησης ιατρικής βοήθειας.

Το παρόν άρθρο έχει ως στόχο να ρίξει φως σε όλες τις πτυχές που αφορούν τη συγκεκριμένη κατάσταση, αναλύοντας τα αίτια, τα συμπτώματα, τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές και, κυρίως, τις σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές αποκατάστασης.

Τι είναι η κάμψη πέους και πώς κατηγοριοποιείται;

Η κάμψη πέους αναφέρεται σε οποιαδήποτε εμφανή κλίση, στροφή ή παραμόρφωση του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης. Σε κατάσταση χαλάρωσης, η κάμψη αυτή συνήθως δεν είναι ορατή ή αντιληπτή. Η κλίση του στελέχους μπορεί να κατευθύνεται προς τα πάνω, προς τα κάτω ή προς τα πλάγια, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις συνυπάρχει και στροφή (στρέψη) του οργάνου γύρω από τον άξονά του. Από ιατρική άποψη, η συγκεκριμένη κατάσταση χωρίζεται σε δύο κύριες κατηγορίες, οι οποίες έχουν εντελώς διαφορετική αιτιολογία και εξέλιξη:

• Συγγενής κάμψη πέους: Πρόκειται για μια ανατομική κατασκευή με την οποία γεννιέται ο άνδρας. Γίνεται αντιληπτή κατά την εφηβεία, όταν ξεκινούν οι πρώτες έντονες αυτόματες στύσεις. Οφείλεται συνήθως σε ασύμμετρη ανάπτυξη των σηραγγωδών σωμάτων (των δύο κυλίνδρων που γεμίζουν με αίμα για να επιτευχθεί η στύση) ή σε μειωμένη ελαστικότητα της ουρήθρας.
• Επίκτητη κάμψη πέους (Νόσος Peyronie): Εμφανίζεται σε μεγαλύτερη ηλικία, συνήθως μετά τα 40 έτη, και αποτελεί μια εξελισσόμενη παθολογική κατάσταση. Χαρακτηρίζεται από τον σχηματισμό μιας σκληρής, ινώδους πλάκας (ουλής) στον χιτώνα που περιβάλλει τα σηραγγώδη σώματα. Η πλάκα αυτή στερείται ελαστικότητας, με αποτέλεσμα το υγιές τμήμα του πέους να εκτείνεται κανονικά κατά τη στύση, ενώ το πάσχον τμήμα να καθηλώνεται, δημιουργώντας τη γωνίωση.

Δείτε επίσης: Πόνος στο πέος: Πότε είναι αθώος και πότε χρειάζεται εξέταση

Αίτια και παράγοντες κινδύνου που οδηγούν στην εμφάνισή της

Η κατανόηση των μηχανισμών που προκαλούν την παραμόρφωση του πέους είναι βασική για τη σωστή διάγνωση. Στην περίπτωση της συγγενούς μορφής, δεν υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες. Η ασυμμετρία οφείλεται καθαρά σε γενετικούς ή αναπτυξιακούς παράγοντες κατά την εμβρυϊκή ζωή, όπου η μία πλευρά του ινώδους χιτώνα αναπτύσσεται περισσότερο από την άλλη.

Αντίθετα, η επίκτητη κάμψη πέους, δηλαδή η νόσος Peyronie, συνδέεται άμεσα με μικροτραυματισμούς. Κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, ενδέχεται να προκληθούν ανεπαίσθητοι τραυματισμοί ή λυγίσματα στο πέος, ειδικά όταν η στύση δεν είναι πλήρης. Αυτοί οι μικροτραυματισμοί προκαλούν εσωτερική αιμορραγία στον ινώδη χιτώνα. Σε ορισμένους οργανισμούς, η διαδικασία επούλωσης δεν γίνεται ομαλά, με αποτέλεσμα την εναπόθεση κολλαγόνου και τον σχηματισμό ινώδους ιστού (πλάκας).

Εκτός από τους τραυματισμούς, στην επίκτητη κάμψη πέους συμβάλλουν και οι εξής επιβαρυντικοί παράγοντες:

• Κληρονομικότητα: Ύπαρξη συγγενών πρώτου βαθμού με την ίδια πάθηση.
• Διαταραχές του συνδετικού ιστού: Άνδρες που πάσχουν από τη νόσο Dupuytren (μια πάθηση που προκαλεί κάμψη στα δάκτυλα των χεριών) έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν νόσο Peyronie.
• Ηλικία: Η ελαστικότητα των ιστών μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου, καθιστώντας το όργανο πιο ευάλωτο σε αλλοιώσεις.
• Σακχαρώδης διαβήτης και υπέρταση: Παθήσεις που επηρεάζουν την αγγειακή υγεία και τη ροή του αίματος, δυσχεραίνοντας τη σωστή επούλωση των ιστών.

Κλινική εικόνα, συμπτώματα και η σημασία της διάγνωσης

Τα συμπτώματα διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με τον τύπο της πάθησης. Στη συγγενή μορφή, το μοναδικό σύμπτωμα είναι η ίδια η κάμψη πέους, η οποία παραμένει σταθερή καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του άνδρα, χωρίς να επιδεινώνεται. Δεν συνυπάρχει πόνος, παρά μόνο λειτουργικά προβλήματα αν η γωνία είναι πολύ μεγάλη (συνήθως πάνω από 30 μοίρες).

Στην επίκτητη μορφή (Peyronie), η πάθηση εξελίσσεται σε δύο φάσεις:

1. Η οξεία (φλεγμονώδης) φάση: Διαρκεί από 6 έως 18 μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ασθενής αισθάνεται πόνο στο πέος, κυρίως κατά τη διάρκεια της στύσης ή της ψηλάφησης. Η κάμψη πέους αρχίζει να σχηματίζεται και να επιδεινώνεται προοδευτικά, καθώς η φλεγμονή μετατρέπεται σε σκληρή πλάκα.
2. Η χρόνια (σταθερή) φάση: Ο πόνος υποχωρεί εντελώς, καθώς η φλεγμονώδης διαδικασία ολοκληρώνεται. Η κάμψη πέους σταθεροποιείται και δεν αλλάζει πλέον μορφή ή μοίρες. Η ψηλάφηση αποκαλύπτει μια σκληρή περιοχή σαν οστό κάτω από το δέρμα.

Εκτός από τη γωνίωση, η νόσος Peyronie μπορεί να προκαλέσει σμίκρυνση του μήκους του πέους, στένωση σε κάποιο σημείο και στυτική δυσλειτουργία, καθώς η πλάκα εμποδίζει τη σωστή παγίδευση του αίματος που απαιτείται για τη διατήρηση της στύσης.

Η διάγνωση πραγματοποιείται από εξειδικευμένο ουρολόγο-ανδρολόγο μέσω λήψης ιστορικού, ψηλάφησης του οργάνου και υπερηχογραφήματος (Doppler) μετά από τεχνητή πρόκληση στύσης στο ιατρείο. Η εξέταση αυτή επιτρέπει την ακριβή μέτρηση των μοιρών της κάμψης και τον εντοπισμό της θέσης και του μεγέθους της πλάκας.

Συντηρητικές και μη επεμβατικές θεραπευτικές προσεγγίσεις

Η συντηρητική θεραπεία εφαρμόζεται αποκλειστικά στην επίκτητη κάμψη πέους και μόνο κατά τη διάρκεια της πρώτης, οξείας φάσης της νόσου Peyronie. Στόχος της είναι η μείωση του πόνου, ο περιορισμός της φλεγμονής και η πρόληψη της σοβαρής παραμόρφωσης του οργάνου. Στη συγγενή κάμψη πέους, οι συντηρητικές μέθοδοι δεν έχουν καμία απολύτως θέση ή αποτελεσματικότητα.

Οι κυριότερες μη επεμβατικές επιλογές περιλαμβάνουν:

• Φαρμακευτική αγωγή από του στόματος: Χορήγηση ουσιών που στοχεύουν στη μείωση του ινώδους ιστού και της φλεγμονής. Αν και χρησιμοποιούνται ευρέως, η αποτελεσματικότητά τους στη μείωση των μοιρών της κάμψης είναι περιορισμένη.
• Ενδοβλαβικές ενέσεις: Πρόκειται για την έγχυση φαρμάκων απευθείας μέσα στην ινώδη πλάκα. Χρησιμοποιούνται ουσίες όπως η βεραπαμίλη ή ειδικά ένζυμα που διασπούν το συσσωρευμένο κολλαγόνο. Οι ενέσεις αυτές μπορούν να μαλακώσουν την πλάκα και να μειώσουν τη γωνίωση, απαιτούν όμως πολλαπλές συνεδρίες και έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις.
• Συσκευές έλξης του πέους: Ειδικοί μηχανικοί εκτατήρες που εφαρμόζονται από τον ίδιο τον ασθενή για μερικές ώρες καθημερινά. Η συνεχής, ελεγχόμενη πίεση βοηθά στην επιμήκυνση του ιστού και στη σταδιακή ευθυγράμμιση, συχνά σε συνδυασμό με την ενέσιμη θεραπεία.
• Θεραπεία με κρουστικά κύματα: Εστιάζει κυρίως στην ανακούφιση από τον επίμονο πόνο της οξείας φάσης, βελτιώνοντας ταυτόχρονα την τοπική αιμάτωση, χωρίς ωστόσο να εξαφανίζει την ίδια την κάμψη.

Όταν η πάθηση περάσει στη χρόνια φάση και η κάμψη πέους σταθεροποιηθεί, οι παραπάνω μέθοδοι παύουν να προσφέρουν ουσιαστική βελτίωση. Σε αυτό το στάδιο, αν η παραμόρφωση εμποδίζει τη διείσδυση ή προκαλεί πόνο στη σύντροφο, η μοναδική οριστική λύση είναι η χειρουργική επέμβαση.

Δείτε επίσης: Ρομποτική Προστατεκτομή: Η σύγχρονη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη

Χειρουργική αντιμετώπιση: Η οριστική λύση για την ευθυγράμμιση

Η χειρουργική επέμβαση είναι ιδανική για την αποκατάσταση της κάμψης του πέους, προσφέροντας άμεσα και μόνιμα αποτελέσματα. Ενδείκνυται για άνδρες με συγγενή κάμψη πέους που δυσκολεύονται στη σεξουαλική επαφή, καθώς και για ασθενείς με νόσο Peyronie που βρίσκονται στη σταθερή φάση για τουλάχιστον έξι μήνες.

Η επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής τεχνικής εξαρτάται από τις μοίρες της κάμψης, το εναπομείναν μήκος του πέους και την ποιότητα της στυτικής λειτουργίας του ασθενούς προτού χειρουργηθεί. Οι επεμβάσεις χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

Τεχνικές πτύχωσης (Plication Techniques)

Οι τεχνικές αυτές εφαρμόζονται κυρίως σε περιπτώσεις ήπιας έως μέτριας κάμψης (συνήθως κάτω από 45-60 μοίρες) και όταν το μήκος του πέους είναι επαρκές. Η πιο γνωστή μέθοδος είναι η τεχνική κατά Nesbit και οι παραλλαγές της.

Η φιλοσοφία της επέμβασης βασίζεται στην εξίσωση των δύο πλευρών του πέους. Ο χειρουργός τοποθετεί μόνιμα, μη απορροφήσιμα ράμματα στην αντίθετη (τη μακρύτερη και υγιή) πλευρά από αυτήν της κάμψης. Με τον τρόπο αυτό, η μακρύτερη πλευρά “κονταίνει” ελεγχόμενα, ώστε να εξισωθεί με την κοντή πλευρά και το όργανο να ευθυγραμμιστεί πλήρως.

• Πλεονεκτήματα: Είναι μια ασφαλής, σχετικά απλή τεχνική, με πολύ χαμηλά ποσοστά επιπλοκών και ελάχιστο κίνδυνο επηρεασμού της στυτικής λειτουργίας.
• Μειονεκτήματα: Προκαλεί μια μικρή, αναπόφευκτη απώλεια μήκους του πέους, η οποία είναι ανάλογη με τον βαθμό της αρχικής κάμψης.

Τεχνικές εκτομής της πλάκας και τοποθέτησης μοσχεύματος (Grafting)

Οι τεχνικές αυτές επιλέγονται σε περιπτώσεις σοβαρής κάμψης (άνω των 60 μοιρών), όταν υπάρχει έντονη σμίκρυνση ή παραμόρφωση τύπου κλεψύδρας, και ο ασθενής διατηρεί εξαιρετική στυτική λειτουργία.

Κατά τη διαδικασία αυτή, ο χειρουργός κάνει μια τομή στην ινώδη πλάκα που προκαλεί το πρόβλημα (ή την αφαιρεί εντελώς), επιτρέποντας στο πέος να τεντώσει και να επανέλθει στο φυσικό του σχήμα. Το κενό που δημιουργείται στον χιτώνα καλύπτεται με την τοποθέτηση ενός ειδικού μοσχεύματος. Τα μοσχεύματα μπορεί να είναι αυτόλογα (ιστός από το ίδιο το σώμα του ασθενούς, όπως φλέβα ή περιτονία), βιολογικά ή συνθετικά.

• Πλεονεκτήματα: Επιτρέπει την πλήρη ευθυγράμμιση του οργάνου χωρίς να θυσιάζεται το μήκος του, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αποκαταστήσει μέρος του χαμένου μήκους.
• Μειονεκτήματα: Είναι μια τεχνικά απαιτητική επέμβαση που προϋποθέτει μεγάλη χειρουργική εμπειρία. Συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μετεγχειρητικής στυτικής δυσλειτουργίας ή υπαισθησίας (μειωμένης αίσθησης) στην κεφαλή του πέους.

Τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης (Penile Prosthesis)

Η μέθοδος αυτή αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση για ασθενείς που συνδυάζουν την κάμψη πέους με βαριά, ανθεκτική στη φαρμακευτική αγωγή στυτική δυσλειτουργία. Κατά την επέμβαση, ο χειρουργός εισάγει δύο κυλίνδρους (συνήθως υδραυλικούς) στο εσωτερικό των σηραγγωδών σωμάτων. Η τοποθέτηση της πρόθεσης όχι μόνο ισιώνει το πέος, εξαφανίζοντας τη γωνίωση, αλλά προσφέρει στον ασθενή τη δυνατότητα να επιτυγχάνει πλήρη και άκαμπτη στύση όποτε το επιθυμεί, για όσο χρόνο θέλει, αποκαθιστώντας πλήρως τη σεξουαλική του λειτουργία.

Μετεγχειρητική πορεία, αποκατάσταση και αποτελέσματα

Η μετεγχειρητική πορεία μετά από μια επέμβαση διόρθωσης για κάμψη πέους είναι γενικά ομαλή, απαιτεί όμως αυστηρή συμμόρφωση με τις οδηγίες του ιατρού για τη διασφάλιση του βέλτιστου αποτελέσματος.

Οι περισσότεροι ασθενείς παίρνουν εξιτήριο από την κλινική την επόμενη ημέρα της επέμβασης. Ο πόνος τις πρώτες ημέρες είναι ήπιος και ελέγχεται απόλυτα με κοινά αναλγητικά. Ένα από τα βασικά μελήματα κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο είναι η διαχείριση των αυτόματων νυχτερινών στύσεων, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν τάση στα ράμματα. Για τον σκοπό αυτό, χορηγείται ειδική φαρμακευτική αγωγή που περιορίζει προσωρινά αυτές τις αυθόρμητες στύσεις.

Η επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες και την εργασία γραφείου γίνεται συνήθως μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ η έντονη σωματική άσκηση θα πρέπει να αποφεύγεται για περίπου έναν μήνα. Ο πιο σημαντικός περιορισμός αφορά τη σεξουαλική επαφή και τον αυνανισμό, τα οποία απαγορεύονται αυστηρά για ένα διάστημα 4 έως 6 εβδομάδων, προκειμένου να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στους ιστούς και στα ράμματα να επουλωθούν πλήρως και με ασφάλεια.

Η εξειδικευμένη λύση από τον Δρ. Μυγδάλη

Για την οριστική και ασφαλή αντιμετώπιση αυτού του ευαίσθητου προβλήματος, ο  εξειδικευμένος Χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος, Δρ. Βασίλειος Γ. Μυγδάλης, συνιδρυτής του Robotics Urology, προσφέρει κορυφαία ιατρική καθοδήγηση και εξειδικευμένες θεραπευτικές λύσεις. Με βαθιά γνώση και πολυετή εμπειρία στη χειρουργική αποκατάσταση παθήσεων που εντοπίζονται αποκλειστικά στο άνω άκρο, ο ιατρός προσεγγίζει κάθε περιστατικό κάμψης πέους με απόλυτη διακριτικότητα, επιστημονική αρτιότητα και εξατομικευμένη φροντίδα. 

Μέσα από μια λεπτομερή διαγνωστική αξιολόγηση στο σύγχρονο ιατρείο του, ο Δρ. Μυγδάλης είναι σε θέση να προτείνει την πιο κατάλληλη και αποτελεσματική χειρουργική τεχνική, διορθώνοντας με ακρίβεια την ανατομική παραμόρφωση και αποκαθιστώντας πλήρως τόσο τη λειτουργικότητα του οργάνου όσο και την αυτοπεποίθηση του ασθενούς.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει: Πως αντιμετωπίζεται η στυτική δυσλειτουργία;